Contemplatio to „po prostu” kontemplacja, to przebywanie z Bogiem.
Najpierw znaczenie samego słowa. Pochodzi od połączenia dwóch łacińskich członów, zaimka cum (łac. – z) i rzeczownika templum (łac. – świątynia). W punkcie wyjścia rozumiemy kontemplację jako “przebywanie razem w świątyni”. Dla nas tą świątynią jest Ciało Jezusa Chrystusa z Nazaretu, zrodzonego z Maryi Dziewicy. Jego Serce zostało otwarte na Krzyżu, dlatego nie ma już oddzielenia od bóstwa. Kontemplacja jest więc przebywaniem i zjednoczeniem w Słowie.
Jest to modlitwa bardziej obecności niż słów.
Oratio w końcowej fazie może objawić się zniecierpliwieniem wywołanym ilością słów modlitwy. Dzieje się to z powodu narastającej tęsknoty ZA BYCIEM z Ukochanym jednym ciałem. Kontemplacja jest także modlitwą, w której ja odpoczywam w Bogu, a On we mnie. Przychodzi jako ukojenie serca po rozmowie z dobrym i miłosiernym Bogiem w czasie Oratio. To utulenie, którego czasem potrzebuję ja, a On chce mi je dać. Wzajemne przebywanie w wolności bycia sobą. Kontemplacja jest darem nieekskluzywnym. Nie ma więc techniki, która mogłaby ją wywołać. Wypowiedziałem co moje, Bóg wypowiedział co Jego. I co teraz? Teraz jest czas na czekanie, aż Słowo samo zechce się wcielić i na moją miłość dla Niego. Pragnienie obecności pokazuje rozpoczynający się kolejny moment Lectio Divina.
„Oto Służka Pana. Oby mi się stało według Słowa tego.”
Kontemplacja jest przyjęciem spojrzenia Kogoś, o Kim wiem, że mnie kocha, Kogoś, kto mnie zna, jestem mu znany nie od dziś, czy wczoraj… To czerpanie pełnymi garściami z ciepłego spojrzenia Chrystusa, by nasycić każdą spragnioną część tej mojej relacji z Nim, nasycić każde miejsce, które wołało w Oratio o Miłość. Contemplatio to prośba pragnienia o wypełnienie wnętrza Ciszą mówiącą – Bogiem samym. W patrzeniu na Umiłowanego dusza odczuwa na sobie Jego miłosne spojrzenie, które stwarza na nowo wnętrze serca.