Dzień trzeci: Woda
„Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami. A potem Bóg rzekł: Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce i niech się ukaże powierzchnia sucha! A gdy tak się stało, Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem. A Bóg widział, że były dobre. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień trzeci.” (Rdz 1,1-2.9-10.13)
Lecz Ja jestem Pan, twój Bóg, który gromi morze, tak, iż się burzą jego odmęty. Pan Zastępów to Jego Imię. (Iz 51,15)
Kto bramą zamknął morze, gdy wyszło z łona wzburzone, gdy chmury mu dałem za ubranie, za pieluszki – ciemność pierwotną? Złamałem jego wielkość mym prawem, wprawiłem wrzeciądze i bramę. I rzekłem: Aż dotąd, nie dalej! Tu zapora dla twoich fal nadętych. (Hi 38,8-11)
Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, a Pan cofnął wody gwałtownym wiatrem wschodnim, który wiał przez całą noc, i uczynił morze suchą ziemią. Wody się rozstąpiły, a Izraelici mogli przejść przez środek morza po suchym gruncie. Te wody stanęły dla nich murem po ich prawej i lewej stronie. (Wj 14,21-22)
Ty ujarzmiłeś morze swą potęgą, skruszyłeś łby Lewiatana, wydałeś go na żer potworom morskim. Ty otworzyłeś źródła i strumienie; Ty wysuszyłeś rzeki stale płynące. (Ps 74,13-15)
Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze wcale nie wzbiera; do miejsca, do którego rzeki płyną, zdążają one bezustannie. (Koh 1,7)
Bo i na morzu wytyczyłeś drogę, wśród fal – ścieżkę bezpieczną, wskazując, że ze wszystkiego możesz wybawić, by i ktoś niedoświadczony mógł wsiąść na okręt. (Mdr 14,3-4)
On gromi morze i On je wysusza, i wszystkie rzeki zamienia w pustynię. (Na 1,4a)
Panie, Boże Zastępów, któż równy jest Tobie? Potężny jesteś, Panie, a wierność Twoja w krąg Ciebie otacza. Ty ujarzmiasz pyszne morze, Ty poskramiasz jego wzdęte bałwany. (Ps 89,9-10)
Oddajcie pokłon Temu, co niebo uczynił i ziemię, i morze, i źródła wód! (Ap 14,7b)