Dzielimy się pięknem dzieł Boga – dzieł Logosu, przez które wszystko się stało. Piękno stworzenia ciągle zachwyca, a jednocześnie budzi w sercu tęsknotę, pragnienie zjednoczenia z Tym, który jeden jest dobry i piękny. Niech zatrzymane w kadrze odbicie Jego piękna wskazuje i prowadzi na spotkanie z życiodajnym Słowem – Jezusem Chrystusem, wielbiąc Pana.
Błogosław, duszo moja, Pana! O Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Odziany we wspaniałość i majestat,
światłem okryty jak płaszczem. Rozpostarłeś niebo jak namiot,
wzniosłeś swe komnaty nad wodami. Za rydwan masz obłoki, przechadzasz się na skrzydłach wiatru.
Jako swych posłańców używasz wichry, jako sługi – ogień i płomienie.
Umocniłeś ziemię w jej podstawach, na wieki wieków się nie zachwieje.
(Ps 104)
Niech ziemia błogosławi Pana, niech Go chwali i wywyższa na wieki! (Dn 3,74)
Jak szatą okryłeś ją Wielką Otchłanią, stanęły wody ponad górami.
Musiały uciekać wobec Twej groźby, na głos Twego gromu ogarnięte przerażeniem.
Wzniosły się na góry, opadły na doliny, na miejsce, któreś im naznaczył.
Zakreśliłeś granicę, której nie przekroczą, nigdy nie wrócą, by zalać ziemię.
(Ps 104)
Niech huczy morze i to, co je napełnia… (Ps 98, 7a)
Ty zdroje kierujesz do strumieni, co pośród gór się sączą,
poją one wszelkie zwierzęta polne, [tam] onagry gaszą swe pragnienie;
nad nimi mieszka ptactwo podniebne, spomiędzy gałęzi głos swój wydaje.
(Ps 104)
W Tobie są wszystkie me źródła. (Ps 87,7b)