Przejdź do głównej treści

Dom Słowa – Dom Chleba

Niebo

Dzień pierwszy: Światłość
Dzień drugi: Niebo
Dzień czwarty: Ciała niebieskie

„Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami. Wtedy Bóg rzekł: Niechaj się stanie światłość! I stała się światłość. Bóg, widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności. I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy. A potem Bóg rzekł: Niechaj powstanie sklepienie w środku wód i niechaj oddzieli ono jedne wody od drugich! Uczyniwszy to sklepienie, Bóg oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad sklepieniem; a gdy tak się stało, Bóg nazwał to sklepienie niebem. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień drugi.” (Rdz 1,1-8)

„Potem Bóg rzekł: Niechaj powstaną ciała niebieskie, świecące na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzień od nocy, aby wyznaczały pory roku, dni i lata; aby były ciałami jaśniejącymi na sklepieniu nieba i aby świeciły nad ziemią. I tak się stało. Bóg uczynił dwa duże ciała jaśniejące: większe, aby rządziło dniem, i mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy. I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba, aby świeciły nad ziemią; aby rządziły dniem i nocą i oddzielały światłość od ciemności. A widział Bóg, że były dobre. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień czwarty.” (Rdz 1,14-19)

Ty uczyniłeś niebo i ziemię, i wszystko, co na niej pod niebem godne jest podziwu. Ty jesteś Panem wszystkiego i nie ma nikogo, kto by się przeciwił Tobie, Panu. (Est 4,17c)

Niech zstąpi Duch Twój...
Niebo z niewiadomą
Niebo malowane spontaniczną ręką wiatru i blaskiem
Wieczór łączy odchodzący dzień z pierwszym oddechem nocy
W nieskończonych prześwitach mieszka nadzieja
Nieśmiertelne złoto słońca każdego dnia w innym odcieniu
Ktoś ogień z nieba wzniecił
Radość poranka czy wołanie zmierzchu
Kierunek jest jeden
Chmurne żagle rozwiane w locie
Nocne niebo pochwyciło na chwilę tę chwilę
Droga w nieskończoność pragnień
Celownik na Niebo
Ktoś zgasił słońce i się jeszcze dopala
Na granicy światło objawia moc
O krok jeden w przestrzeń przemienienia
Gradienty nieba zatrzymane w mgnieniu oka.
W lustrze jeziora niebo staje się bliskie.
Księżyc dojrzewa do pełni
Nie ma nieba bez ziemi i ziemi bez nieba
Chwila chmur ogrzana ostanim promieniem
Aksamit nieba wysrebrzony pyłem księżycowym
Kropka słońca nad całym dniem.
Poproś o osobistą chmurę z kojącym cieniem.
Dwie nieskończoności połączone w jedno.
Niebo z obietnicą odrodzenia.
Krzyż Twój rozświetlił niebo
Pokój zstępuje z wysokości

O Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki! Odziany we wspaniałość i majestat, światłem okryty jak płaszczem. Rozpostarłeś niebo jak namiot. (Ps 104,1-2)

Bądź wywyższony, Boże, ponad niebo, a Twoja chwała ponad całą ziemię! (Ps 108,5)