Ponownie idziemy z Panem Jezusem na górę. Tylko św. Łukasz podkreśla, że Pan idzie na górę, aby się modlić. Piotr pragnął zatrzymać chwile oglądania chwały Pana. Lecz to doświadczenie przemija zewnętrznie, ale może pozostać w pamięci serca na zawsze. Dojrzały Piotr napisze wiele lat później:
Nie za wymyślonymi bowiem mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale [nauczaliśmy] jako naoczni świadkowie Jego wielkości. Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie. I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej. (2P 1,16-18)
