Następnie wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu oraz kilka kobiet, które zostały uwolnione od złych duchów i od chorób: Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów; Joanna, żona Chuzy, rządcy Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im usługiwały, udzielając ze swego mienia. Gdy zebrał się wielki tłum i z poszczególnych miast przychodzili do Niego, opowiedział im przypowieść: Siewca wyszedł siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki podniebne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny. To mówiąc, wołał: Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha! Pytali Go więc Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: Wam dano poznać wprost tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, aby patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli. Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Tymi zaś na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni. Na skałę pada u tych, którzy gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują. To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą, a zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, nie wydają owocu. Wreszcie ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc dzięki wytrwałości. (Łk 8,1-15)
Słowo Boże szuka serca dobrego i szlachetnego ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ en kardia kale kai agate. Ono jest płodne, daje życie i owocuje, ale nie bez naszego zaangażowania, a szczególnie wytrwałości. Pierwszą inspiracją, natchnieniem do modlitwy może być pytanie, które stawiają Jezusowi, na osobności, Jego uczniowie. Tak wiele naszych pytań nie trafia do odpowiedniego adresata. Druga inspiracja to rozmowa z Panem o różnych glebach mojego serca.
Jesteśmy w 1/3 Ewangelii Św. Łukasza. Kontemplatyk słucha i patrzy, i jest osadzony w rzeczywistości. Ten, kto ma, temu będzie dodane. Czytając lectio continua Słowo daje kolejne potwierdzenia, że ma moc. Jezus za chwilę wezwie dziewczynkę i mocą słowa obudzi ją ze snu śmierci.
