Gdy przebywał w jednym z miast, zjawił się człowiek cały pokryty trądem. Gdy ujrzał Jezusa, upadł na twarz i prosił Go: Panie, jeśli zechcesz, możesz mnie oczyścić. Jezus wyciągnął rękę i dotknął go, mówiąc: Chcę, bądź oczyszczony. I natychmiast trąd z niego ustąpił. A On mu przykazał, żeby nikomu nie mówił: Ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę za swe oczyszczenie, jak przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich. Lecz tym szerzej rozchodziła się Jego sława, a liczne tłumy zbierały się, aby Go słuchać i uzyskać uzdrowienie z ich niedomagań. On jednak usuwał się na pustkowie i tam się modlił. Pewnego dnia, gdy nauczał, siedzieli faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i z Jeruzalem. A była w Nim moc Pańska, tak że mógł uzdrawiać. Wtem jacyś mężczyźni, niosąc na łożu człowieka, który był sparaliżowany, starali się go wnieść i położyć przed Nim. Nie mogąc w żaden sposób go przenieść z powodu tłumu, weszli na płaski dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem na sam środek, przed Jezusa. On, widząc ich wiarę, rzekł: Człowieku, odpuszczone są ci twoje grzechy. Na to uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli się zastanawiać i mówić: Kimże on jest, że wypowiada bluźnierstwa? Któż może odpuścić grzechy prócz samego Boga? Lecz Jezus przejrzał ich myśli i w odpowiedzi [na nie] rzekł do nich: Co za myśli nurtują w sercach waszych? Cóż jest łatwiej powiedzieć: Odpuszczone są ci twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź? Otóż żebyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do sparaliżowanego: Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź do domu! I natychmiast wstał wobec nich, wziął łoże, na którym leżał, i poszedł do swego domu, wielbiąc Boga. Wtedy zdumienie ogarnęło wszystkich; wielbili Boga i pełni bojaźni mówili: Przedziwne rzeczy widzieliśmy dzisiaj. (Łk 5,12-26)
Jezus uzdrawia poprzez dotyk i słowo. Trędowaty oczyszczony ma nic nie mówić, ale się pokazać kapłanowi. Słowo się coraz bardziej rozchodzi, a ludzie się schodzą do Słowa – do Syna Bożego. Piękna gra słów greckich: διέρχομαι dierchomai – συνέρχομαι synerchomai. Porządek jest ważny: najpierw słuchanie, potem uzdrowienie. Sens ma modlitwa wstawiennicza, bo można kogoś zanieść do Jezusa. On już wie, co ma czynić, mając przed sobą sparaliżowanego. Najpierw mocą Słowa uwalnia go od pęt grzechu, potem podnosi i odsyła do domu. Niekiedy ktoś nas niesie, a czasem my niesiemy do Miłosiernego.
Dziś w kontemplację wprowadza ikona Jezusa i paralityka leżącego w bezsilności. Miser et Misericordia – Biedak i Miłosierdzie. Podobnie jak kobieta i Jezus na placu świątynnym. Paralityk przyniesiony, kobieta przywleczona. Oboje ocaleni. Komu mało się odpuszcza, ten mało miłuje.
