Słowo „niewidomy” z Ewangelii IV Niedzieli Wielkiego Postu Roku A o uzdrowieniu przez Pana Jezusa niewidomego od urodzenia odsłania jedną z najgłębszych prawd duchowego życia, że największą ślepotą nie jest brak wzroku, lecz zamknięte serce, czyli duchowa niezdolność rozpoznania Boga.
Św. Augustyn wyjaśnia, że niewidomi to ci, którzy uznają swoją ślepotę i proszą o światło, natomiast „widzący” to ci, którzy ufają wyłącznie sobie i dlatego tracą zdolność prawdziwego widzenia. Pokora serca staje się więc początkiem duchowego wzroku. Ten, kto uznaje swoją potrzebę Boga, może naprawdę zobaczyć. Papież Benedykt XVI przypominał, że wiara jest światłem, które pozwala człowiekowi zobaczyć sens życia i rozpoznać obecność Boga w świecie.
Historia uzdrowionego niewidomego pokazuje drogę wiary: od doświadczenia uzdrowienia, przez odkrycie prawdy o Jezusie, aż po odważne świadectwo. Człowiek, który przejrzał, nie tylko widzi światło, ale zaczyna widzieć samego Chrystusa. Dlatego modlitwa Kościoła od wieków powtarza słowa niewidomego z Ewangelii: „Panie, abym przejrzał” (Mk 10,51). Bo tylko Bóg może otworzyć oczy serca i dać człowiekowi światło, które prowadzi do życia.
Zapraszamy do regularnego korzystania z treści Lectio Divina na Niedzielę, w których Słowo wyjaśnia słowo. Przygotowujemy je wspólnie z Dziełem Biblijnym w Archidiecezji Poznańskiej. Nowe Lectio Divina na Niedzielę publikujemy co tydzień w zakładce Lectio Divina na Niedzielę oraz na naszych kanałach społecznościowych.
