Dzisiejsze zewnętrzne uroczystości ku czci św. Wincentego Pallottiego w pallotyńskiej parafii Chrystusa Króla Jedynego Zbawiciela Wszechświata w Sandomierzu, które wpisują się w obchody liturgiczne w dniu 22 stycznia, stały się okazją do podjęcia tematu powołania i charyzmatu Założyciela Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. Poniżej podsumowanie kazań wygłoszonych w Sandomierzu przez ks. Kazimierza Stasiaka SAC.
Charyzmat św. Wincentego Pallottiego to dar wciąż żywy, zakorzeniony w Ewangelii i domagający się przełożenia na konkret codziennego życia. W centrum stanęło doświadczenie, które kształtowało duchowość Pallottiego: spotkanie „dwóch nieskończoności” — nieskończonej ludzkiej biedy, grzechu i słabości oraz nieskończonej miłości i miłosierdzia Boga. Prawda o człowieku nie prowadzi do desperacji, gdy jest przeżywana w świetle Boga, który jest większy i podnosi z upadku. Z wdzięczności za Boże nieskończone miłosierdzie, z serca dotkniętego łaską, rodzi się zapał apostolski.
Początki Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego sięgają roku 1835. Pod wpływem Bożego działania św. Wincenty Pallotti zainicjował wspólnotę, której celem było ożywienie wiary i rozpalenie miłości Bożej na całym świecie. W tej perspektywie misja obejmuje duchownych i świeckich, a myśl Założyciela, wyrażona w kategoriach bardzo szerokich, dotyka wręcz całego stworzenia. Ta intuicja wpisuje się w logikę Ewangelii: przygotowywać Panu drogę i docierać do każdego miejsca, gdzie On sam chce przyjść.
W perspektywie dzisiejszych wyzwań Kościoła powraca pytanie o powołania i o wiarygodność świadectwa. Kryzys wiary i kryzys powołań nie zostaną przezwyciężone „atrakcyjną formą” ani metodami nastawionymi przede wszystkim na efekt. Potrzeba wierności Ewangelii i takiego stylu życia, który sam staje się czytelnym znakiem Boga i „magnesem” dla innych.
Wątek biblijny z czytań liturgicznych prowadzi przez trzy zasadnicze akcenty. Najpierw bliskość: wejście w codzienność człowieka, budowanie relacji, proste gesty wspólnoty i wrażliwość na rany, smutki, samotność oraz porażki, aby słowo wiary nie pozostawało teorią, lecz niosło umocnienie i przywracało godność. Następnie Hymn o Miłości z naciskiem na cierpliwość jako fundamentu miłości dojrzałej i wiernej, która nie rezygnuje przy pierwszym rozczarowaniu. Wreszcie Ewangelia o posłaniu siedemdziesięciu dwóch uczniów (Łk 10,1-9), w której misja wypływa z więzi z Jezusem, uczniowie są posyłani po dwóch, a świadectwem staje się wspólnota i widzialna miłość. Ewangelizacja zaczyna się od prostoty domu i gościnności: „jedzcie, co wam podadzą”, bez dystansu i bez „piedestału”.
Taka perspektywa prowadzi do prostego wniosku: naśladowanie św. Wincentego najpełniej wyraża się w codziennej wierności charyzmatowi: w apostolstwie rodzącym się z miłosierdzia, karmionym bliskością i wspólnotą oraz prowadzonym cierpliwą miłością, która nie szukając szybkich efektów, trwa i służy.
