Idziemy drogą z Psalmem 119, poświęconemu Słowu.
„Przylgnęła do prochu moja dusza: Przywróć mi życie według Twego słowa!” (Ps 119,25)
Proch ziemi to alegoria śmierci i marności. Psalmista już wie, gdzie szukać życia. Dlatego woła dosłownie: „Ożyw mnie” חַ֝יֵּ֗נִי [hajjeni]. Sufix wskazuje na pierwszą osobę liczby pojedynczej, czyli Psalmista prosi o życie dla siebie, o ożywienie tym życiem, które jest w Słowie i którym jest Słowo Boga. Ono żyje – חַיָּה [ḥâjjâ] i jest żyjące.
