U początku działalności publicznej Pana Jezusa ma miejsce oczyszczenie świątyni. Gdy ucichły porozrzucane, brzęczące monety wszyscy usłyszeli pełne mocy słowa Jezusa: „Nie róbcie z domu Ojca Mego targowiska”. Przypomniał Żydom, że ich pierwszym powołaniem jako narodu wybranego, było trwanie w adoracji. To ich odróżniało od innych nacji, narodów. W tym mieli swoją szczególną tożsamość.
I będzie dom Mój domem modlitwy. (Łk 19,46)
Adoracja to akt uwielbienia Boga. Stworzenie – człowiek staje przed Stworzycielem – Bogiem i uznaje swoją całkowitą zależność w istnieniu od miłującego Ojca.
Tylko Bóg jest godzien adoracji. Gdy człowiek zaczyna adorować kogoś innego, zawsze jest to bałwochwalstwo.
Wielbi dusza moja Pana i raduje sie duch mój w Bogu Zbawcy moim. (Łk 1,46-47)
Adoracja jest pełnym ufności aktem wiary w żywą, realną obecność Boga. Gdy człowiek klęka przed Nim, to całym sobą wyznaje, że On jest, że jest bliski, że patrzy, że przyjmuje i kocha.
Adoracja jest wyrazem miłości Tego, który jest Miłością. Jest odpowiedzią na Miłość, która jest Źródłem Niewyczerpanym.
…jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda. (J 19,34)
Adoracja jest schronieniem w chwilach kuszenia, zwątpienia, walki duchowej, gdyż wymykamy się Złemu, który się zbuntował i nie adoruje Boga. Znikamy diabłu z oczu, nie ma do nas wtedy tak łatwego dostępu.
Adoracja Najświętszego Sakramentu jest jedną z form kultu Eucharystii, która uczy nas ciszy i prostoty. Nie chodzi o to, by ją „przegadać” ale o to, by uczyć się obecności, modlić się obecnością.