Idziemy drogą z Psalmem 119, poświęconemu Słowu.
„Moja dusza nie zaznaje spoczynku ze zgryzoty: podźwignij mię zgodnie z Twoim słowem!„ (Ps 119,28)
Każdy werset tego psalmu wzbogaca modlącego się o kolejne obszary i sposoby działania Boga. Tym razem Psalmista woła, aby Bóg go podniósł, pomógł wstać קוּם [qûm]. Znamy moc tego słowa, gdy pewna dziewczynka, która miała dwanaście lat, usłyszała „Talitha kum!” Słowem można podnieść, tak jak chwytając za rękę kogoś, kto śpi. W modlitwie budzi się dusza ze zgryzoty, smutku, uwięzienia.
