Powierzyć się Jezusowi. Rekolekcje ze św. Łukaszem
W kwietniu tego roku uczestniczyłam w rekolekcjach Lectio Divina na Karczówce. Przeżywałam trzeci etap, czyli treści zawarte w Ewangelii św. Łukasza. Od wielu lat jeżdżę na rekolekcje w milczeniu, jest to zawsze bardzo dobry czas zostawienia „całego świata” i „pobycia” sam na sam z Panem Bogiem. We wspólnocie, która także milczy, a mimo to jest wspólnotą. Za każdym razem to mnie na nowo zadziwia i zachwyca. To może czynić tylko Boży Duch. Do tej pory była to zawsze duża wspólnota, licząca prawie albo ponad setkę uczestników. Tu było nas dwanaścioro. I dwie osoby prowadzące. To okazało się dodatkowym darem, jaki otrzymałam. Na ogół jechałam na rekolekcje bez „szczególnych” oczekiwań, po prostu z otwartością na to, co Pan dla mnie przygotował. Po raz pierwszy pojechałam z konkretną potrzebą: rozeznania posługi, która od wielu lat była obecna w moich pragnieniach, ale ciągle z pytaniem: mój „wymysł” czy Boża wola? Czy możliwe, że Pan Bóg tego chce? Czy „się nadaję”? Gdzieś tam w głębi serca oczekiwałam konkretnej odpowiedzi „tak” albo „nie”, którą chciałam przyjąć w poddaniu się woli Pana. Oczywiście, jak już wiele razy, Pan Bóg mnie zaskoczył. Odpowiedział słowami Gamaliela, zawartymi w Dziejach Apostolskich. Zrozumiałam bardzo jasno, że jeśli to jest od Pana Boga, to się spełni i nawet ja nie potrafię tego popsuć, jeśli ode mnie, to Pan nie dopuści do realizacji. Gdy sobie to uświadomiłam, nastąpił cudowny pokój, pewność, że nie muszę nic robić, myśleć i się martwić, tylko spokojnie czekać na Jego działanie. A potem z całą ufnością Mu się poddać; nawet jeśli będzie mi się wydawało, że nie poradzę. Bo „ja” sobie nie poradzę, ale Boży Duch we mnie sobie poradzi. Z perspektywy minionego czasu mogę powiedzieć, że ten pokój trwa we mnie, powoduje , że podejmuję codzienne zadania w zaufaniu, że Pan to prowadzi i będzie prowadził. Jest w moim sercu ogromna wdzięczność za te rekolekcje. Panu Bogu, za wszystko, co mi pokazał w tych dniach przeżytych na Karczówce, pani Agnieszce za cierpliwe słuchanie i mądre „podpowiedzi”, w których wyraźnie widziałam działanie Ducha Świętego, księdzu Kazimierzowi za codzienną cichą troskę o to, żebyśmy mieli wszystko, czego potrzebujemy (w obfitości) ale przede wszystkim za pełne Ducha słowo, które kierował do nas w czasie Eucharystii. Dodatkowym, wcale nie najmniej ważnym „prezentem” okazała się przepiękna pogoda. Każdego dnia las na zboczach góry piękniał, rozkwitały coraz to nowe kwiaty, drzewa rozwijały liście i było tak ciepło, że można było siedzieć na ulubionym zwalonym pniu i się modlić. Jak zdołałam „podejrzeć”, prawie każdy miał takie swoje ulubione miejsce. Jeśli Pan Bóg pozwoli, z wielką radością wrócę na Karczówkę na kolejny etap rekolekcji.
Ania K.
Modlitwa Miłości. Rekolekcje z Modlitwą Arcykapłańską Jezusa
„Miłość mi wszystko wyjaśniła
Miłość wszystko rozwiązała –
Dlatego uwielbiam tę Miłość,
gdziekolwiek by przebywała”. Jan Paweł II
Spotkać Boga, Ojca, który jest Miłością, spotkać Go i trwać w Nim, w jedności z Synem, z miłości, do końca… (1J 4, 16). To jest prawdziwe szczęście, tu nie ma nic zakłamanego, ale czysta Prawda. Bóg chce byśmy i my jednocząc się z Jego Synem zanosili do Niego modlitwę Miłości, którą Jezus modlił się za nas i świat cały tuż przed swoją męką.. tak! Ta modlitwa jest za nas, ale i dla nas, żebyśmy byli bliżej Tego, który już bliżej być nie może, bo daje nam siebie, do końca… Przebywać blisko, w Jego Obecności, bez niepotrzebnych słów, w cichej pustelni własnego serca, gdzie jestem tylko ja i On, który jest samą Miłością. Ten, który AŻ TAK nas umiłował, że oddał swojego ukochanego Syna, byśmy mieli życie wieczne! Czyż i my nie mamy czynić tego samego dla siebie nawzajem-przyjmować TĘ Miłość i dawać ją innym, do końca?! (J 15,13)
Jestem wdzięczna Bogu za ten czas tegorocznych rekolekcji Lectio Divina. Droga ze Słowem, to dla mnie najpewniejsza droga do Boga. Każdemu życzę doświadczenia tej bliskości i ogromu Miłości, której Bóg chce udzielać nam wszystkim!
s. Elżbieta
Modlitwa Miłości. Rekolekcje z Modlitwą Arcykapłańską Jezusa
Zasługa nie polega na tym, aby czynić i dawać wiele, ale raczej na tym, by przyjmować i bardzo miłować. Powiedziane jest, że „większym szczęściem jest dawać, aniżeli brać” (Dz 20,35), i to prawda, ale skoro Jezus chce słodycz dawania wziąć na siebie, chyba nie byłoby uprzejmie odmawiać. (św. Teresa od Dzieciątka Jezus)
Dziękuję za czas wspólnych rekolekcji Lectio Divina – „z” i „w” modlitwie Miłości Jezusa – Jego „słodyczy dawania” i mojego „uprzejmego nie odmawiania”. Oparta na piersi wcielonego Słowa. Blisko Serca, w którym nie pozostało nic nieoddanego. Włączona w miłość Ojca, Syna i Ducha Świętego. Tam, gdzie nie ma słów, gdzie liczy się tylko Prawda Obecności. „Cudowna, maleńka łaska Boża. Łaska zwana bliskością”. Tak po prostu. Tak zwyczajnie. Tak NAPRAWDĘ zwyczajnie i tak NAPRAWDĘ po prostu. I tak wiele (WSZYSTKO!) za tak niewiele. Bóg jest dobry. Umiłował pierwszy. Polecam każdemu:)
Monika Gregorczuk
Z Maryją w kontemplacji Słowa Bożego
W maju 2017 roku uczestniczyłem w rekolekcjach Lectio Divina w Centrum Formacji Duchowej w Krakowie. Były to moje czwarte rekolekcje a zatem i czwarty etap: Ewangelia według świętego Jana. Wyjeżdżałem z nich rozgoryczony, bo po raz pierwszy nic nie dostałem – czułem, jakby żadne słowo nie było dla mnie. Na ostatniej kontemplacji kłóciłem się z Bogiem, błagałem: powiedz choć jedno słowo! Dostałem tylko zdanie: „Wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów“ J 20,30. Zrozumiałem z tego tyle, że to NIC, co dostałem, ma mi wystarczyć na czas po rekolekcjach. Nie było to łatwe doświadczenie.
W lutym 2018 roku pojechałem do Kielc na pogłębienie Lectio Divina: „Z Maryją w kontemplacji Słowa Bożego”, które prowadził mój współbrat ks. Kazimierz Stasiak SAC wraz z p. Agnieszką Jaworowską. Jechałem z całą otwartością na Słowo Boże, ale w głębi serca była obawa: a co jeśli i tym razem będzie NIC? O tym doświadczeniu pustki i ukrytym lęku powiedziałem p. Agnieszce dopiero pod koniec rekolekcji. Naprowadziła mnie na słowo Jezusa z Krzyża: „Pragnę”. Następnie podczas jednego z wprowadzeń zrozumiałem, że doświadczenie pustki, tego NIC, milczenia Boga, było darem dla mnie. Pan mi pozwolił w jakimś stopniu doświadczyć tego pragnienia, które miał na Krzyżu. Bo pragnienie to pustka, ból, to jest to NIC. Tak po niecałym roku zrozumiałem, co było największym darem poprzednich rekolekcji.
A te rekolekcje? Dostałem obficie, choćby i to, że widzę swoje miejsce u Maryi, która stoi pod Krzyżem Chrystusa. To Ona mnie podprowadza pod Krzyż, abym doświadczył spojrzenia Jezusa, abym doświadczył Jej wzroku, kiedy przyjmuje mnie za syna, abym usłyszał słowa Jezusa ”popatrz, twoja Matka” i popatrzył na Nią.
Na początku rekolekcji szukałem owocowej albo ziołowej herbaty – w całym klasztorze na Karczówce jej nie znalazłem. Trzeciego dnia poszedłem do sklepu i kupiłem. Kiedy rozpakowałem była tam karteczka: „Zapakowałam specjalnie dla Ciebie. Maria.” To co dostałem podczas rekolekcji było jak zapakowane pudełeczko z wieloma dobrymi herbatkami. Maryja, która to pudełeczko pakowała, myślała o mnie. Ave Maria!
x. Tomasz Kazański SAC
Weekend ze Słowem Bożym „Ja jestem dobrym Pasterzem” (J 10)
Chwała Bogu za Jego Słowo! Jestem wdzięczna Bogu za Jego Miłość. Wyciągnął mnie z uśpienia, poczucia beznadziejności i ciągłego lęku o siebie i bliskich mi osób. Nawrócił mnie i nawraca z zagubień. W dzieciństwie byłam odrzucona i z tą bolącą raną weszłam w dorosłość. Miałam niskie poczucie własnej wartości, co powodowało, że podejmowałam wiele niewłaściwych decyzji dla siebie i innych, żyłam w iluzji. To jeszcze bardziej wpędzało mnie w smutek, zagubienie, samotność, choroby, itp. Z tego dna zawołałam do Maryi o pomoc. I tak powolutku Maryja prowadziła mnie do Słowa Bożego. Najpierw zaczęłam słyszeć Słowo na Eucharystii. Spotkałam ludzi, którzy okazali mi dobroć, cierpliwość, zauważali mnie. Są to osoby, które żyją Słowem Bożym. Ja też tak zapragnęłam żyć. Stało się. Bliższa relacja ze Słowem zaczęła się na rekolekcjach weekendowych we wrześniu 2016 r. Temat rekolekcji: „Ja Jestem Dobrym Pasterzem”. Wówczas spotkało się moje „stare poranione życie” z DOBRYM PASTERZEM. Zaowocowało to tym, że czuję się i jestem kochana przez dobrego Ojca, który się troszczy o mnie, o moje serce i życie. Na tych rekolekcjach usłyszałam słowa od prowadzących: „Zajmij się Słowem Bożym, a Słowo Boże zajmie się Tobą i Twoim życiem”. I tak też jest. Na rekolekcjach Jezus Chrystus pokazał mi Siebie jako Dobrego Pasterza. To On dba o naszą relację, prowadzi, jest pierwszy, szuka mnie i przyprowadza do Siebie, do Ojca. W takich ramionach odzyskuję godność dziecka Bożego. Wracam do tego Imienia Jezusa, gdy potrzebuję opieki, odnalezienia, łagodności, czułości, gdy się boję (Psalm 23). Było mi ciężko słuchać Słowa Bożego, dać Mu czas, czytać powoli, rozumieć… Ale właśnie wtedy też dostałam odpowiedź, że SŁOWO SPRAWIA TO, CO MÓWI. Nawróciły mnie te słowa i napełniły ponownym pragnieniem życia Słowem Bożym. Bo nie polegam na sobie, ale na Tym, który do mnie mówi. Po tych rekolekcjach relacja ze Słowem Bożym przynosi w mojej codzienności coraz to piękniejsze owoce. Dlatego że DOBRY BÓG TO SPRAWIA z Miłości. „Pan jest moim Pasterzem, prowadzi mnie…”
Z radością. Justyna
„Ogrodem zamkniętym jesteś…”
Rekolekcje na Karczówce były precyzyjnie dla mnie przygotowane od wieków przez Miłość. Zarówno ich temat: Zjednoczenie z Ojcem. Siedem słów Jezusa na krzyżu, jak i termin. Dziś widzę też proroczą misję tych rekolekcji wobec mającej nadejść dla mnie historii.
W Karczówkowskiej ciszy Bóg w wyjątkowy sposób pozwolił mi się spotykać z Niepokalaną moją Patronką. Ta relacja zacieśniała się zwłaszcza dzięki wprowadzeniom do modlitwy. Osobisty kontakt prowadzących z Maryją sprawiał, że pragnęłam do nich dołączyć w tym życiowym spacerze. Odkrywałam, że za pomocą tej relacji Bóg dotyka tęsknot mojego serca, że chce pociągnąć mnie wyżej, głębiej i dalej. Pociągnij mnie za sobą. Pobiegnijmy (Pnp 1, 4)! Wielu przeżyć, doświadczeń, uczuć dawanych mi przez Słowo nie potrafiłam od razu ponazywać. Widzę Go, lecz jeszcze nie teraz, dostrzegam Go, ale nie z bliska (Lb 24, 17). Ale czas pomagał mi dookreślić meandry łaski rekolekcyjnej.
Spacerując po dużym i pięknym ogrodzie, Bóg powtarzał do mnie jak refren słowo: Ogrodem zamkniętym jesteś, siostro ma, oblubienico, ogrodem zamkniętym, źródłem zapieczętowanym (Pnp 4,12). To słowo spływało na moje rany odrzucenia, z jakimi przyjechałam. Wydawało mi się, że poradziłam już sobie z przebaczeniem, że przyjęłam nową rzeczywistość w zgodzie woli. Tymczasem okazało się, że dokonało się to jedynie na poziomie rozumu, a uczucia ciągle krwawią. On je wydobywał i leczył miłością. Tym „ogrodem zamkniętym”, tajemniczym, niedostępnym dla świata była dla mnie też Maryja, zwłaszcza w tajemnicy trzymania Jezusowego Ciała po Jego śmierci. Widziałam Ją patrzącą na Jego rany, płaczącą nad nimi, płaczącą nade mną, która Mu rany te zadaję, dostrzegającą głębię i rozległość Rany przebitego Serca. Maryja płakała ze mną pośród skał, które mówiły mi o Kościele, o miejscach, w których jestem i do których Bóg mnie posyła, o mnie samej i o dziele przeze mnie umiłowanym.
Ze słów Jezusa z Krzyża najgłośniej docierały do mnie słowa: Pragnę i Dokonane jest. Ich dopełnieniem stały się słowa Jezusa z Wieczernika: Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania (J 17,4). Hasłem, którym się posługujemy w moim Zgromadzeniu są słowa: Chwała Najświętszemu Sercu Jezusowemu! Chwała to obecność Boga, to Jego obłok i ogień. Odpoczęłam w tych słowach Jezusa, który wypowiadał je w momencie, kiedy po ludzku wszystko się kończyło – w oczach ludzi dzieło powierzone Mu do wykonania umierało wraz z Nim. Ale to właśnie w tym momencie życiowego bankructwa, wypełnia Dzieło Ojca i otacza Go ogniem miłości i chwały.
Czas rekolekcji Bóg podsumował we mnie pięknym snem, w którym pokazał mi moje miejsce w scenerii Krzyża. Chwała Mu za to, że nie zważa na moją podłość i łatwość grzeszenia, i że kocha mnie do szaleństwa dając mi Słowo zjednoczone istotowo z Jego Sercem.
s. Maria
Jezus, którego sobie nie wymyśliłam
Są takie miejsca, które już zawsze i nieodwołalnie będą mi się kojarzyć z najpiękniejszymi wydarzeniami w moim życiu. Dom parafialny w mojej rodzinnej parafii, gdzie po raz pierwszy usłyszałam cały kerygmat, szkoła w Gdyni, gdzie na dniach skupienia ogłosiłam Jezusa moim Panem i Zbawicielem, uniwersytet w Dublinie, gdzie z serca oddałam Mu swoje życie, i taki jest też klasztor na Karczówce w Kielcach, gdzie doświadczyłam obecności Jego Samego.
Wiele już razy doświadczyłam działania Pana Boga. Napełniał mnie pokojem, tak że o nic się nie martwiłam, radością, która wypełnia serce, i świadomością bycia Jego dzieckiem, dając poczucie bezpieczeństwa i Swojej miłości. Jednak podczas rekolekcji Lectio Divina poprowadził mnie do czegoś dużo więcej i wydaje mi się, że głębiej, niż uczucia.
Od dłuższego czasu, choć szłam drogą z Panem Bogiem, miałam wrażenie, że nie mogę Go spotkać. Miałam wciąż pragnienie odkrywania Go głębiej, ale niewiele z nim robiłam, bo nawet nie miałam pomysłu, co mogłabym zrobić. Chciałam do Niego przyjść, zbliżyć się do Niego, ale zupełnie nie wiedziałam, jak. I wtedy to On do mnie przyszedł, w czasie rekolekcji.
W ostatnim dniu, podczas ostatniej Adoracji, w pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że Jezus, na którego patrzę, to po raz pierwszy jest Jezus, którego sobie nie wymyśliłam. Do tej pory nakładałam jakby swoje wyobrażenie na Niego. Chcąc Go do siebie przybliżyć, żeby widzieć, wiedzieć, jaki jest. Jakby to, co o Nim wiem, nie było wystarczające. I wtedy to jakby spadło, jakby zniknęło. Patrzyłam na Niego i czułam (wiedziałam?), jaki jest nieuchwytny, niedotykalny. Zdałam sobie sprawę, że nic dziwnego, że w codzienności Go nie doświadczam, nie słyszę, bo jest tak cichy, nieuchwytny, delikatny. Przez całą Adorację miałam wrażenie, że mogę tak łatwo Go stracić, jakimś ruchem, jakąś myślą, rozproszeniem – ale tak się nie stało, On tam cały czas był, cały czas taki sam.
Po tej modlitwie usiadłam w pokoju i myślałam o tym, że wobec takiego Boga mogę tylko trwać w milczeniu. Nie ruszać się, trwać i patrzeć. Próbować Go uchwycić, zbliżyć się, dotknąć – choć to takie niemożliwe. Jakbym czuła, że jestem blisko, że już Go zaraz dotknę, ale jednak nie.
Teraz, wobec tego doświadczenia czuję, że chcę całkowicie oprzeć się na Nim – na Chrystusie. Na Słowie. Już teraz po powrocie do domu – no i też w trakcie drogi widziałam, jak wracają do mojej głowy myśli, do których się przyzwyczaiłam – spojrzenie na rzeczywistość przez pryzmat własnej wyobraźni, własnego rozmyślania opartego tylko na moim doświadczeniu. W tym momencie jest to dla mnie bardziej informacja, że mam do przejścia drogę. Ale wierzę, że Pan Jezus będzie mnie zmieniał, prowadził i uzdrawiał.
p. Maria
„Oto ja Służebnica Pańska…”
Usłyszałam, że „z Maryją, to idzie szybko”, ale nie przypuszczałam, że aż tak. Podczas spotkania z Nią na tegorocznych rekolekcjach -„Przyjmowanie Słowa życia w Maryi”, przekonałam się o tym bardzo szybko. Maryja tak jak do Elżbiety, przyszła i do mnie, z pośpiechem, aby przynieść mi Słowo życia, swojego wcielonego Syna, który jako jedyny może wyprowadzić nas ze śmierci do życia.
Pan zaprosił mnie, bym tak, jak Maryja niosła go tam, gdzie mnie pośle. Doświadczyłam, że Maryja „zachowując wszystkie te sprawy w swoim sercu”, prowadząc życie ukryte, jest cały czas i od samego początku zamiaru stworzenia tak blisko człowieka, blisko mnie, mojej też ludzkiej, grzesznej natury i zawsze wskazuje na Jezusa. Poprzez przyjęcie Pana, jako mojego Boga, mogłam przyjąć Ją, jako Jego i potem również i moją Matkę. Pan przez Maryję zaprosił mnie na drogę oczyszczenia, zawierzenia, na drogę Słowa życia, która nie jest drogą łatwą, ale jedyną, aby móc zjednoczyć się Nim całkowicie, stając się podobnym do Niego we wszystkim.
Doświadczyłam, że Maryja jest Tą, która pośredniczy w tej mojej relacji z Jezusem, który wydaje siebie za nas, za mnie, jako pośrednik Nowego Przymierza. A dzieje się to na Krzyżu, pod którym stoi i Ona, Jego Matka- Bolesna, patrząc jak umiera jej Dziecko, gdzie ostatecznie Słowo Boga wcielonego objawia Jego wszechmoc. Tam Maryja stała się Nową Ewą, całkowicie posłuszną Woli Bożej, tam został odwrócony grzech nieposłuszeństwa Bogu, a tajemnica Jego ogromnego miłosierdzia została nam dana w Maryi, abyśmy na nowo mogli je odkryć i odpowiedzieć na nie tak, jak uczyniła to Ona, poprzez całkowite i bezwarunkowe oddanie się Woli Ojca.
Pan przez Maryję pokazał mi, że jest Bogiem obietnicy i ogromnego miłosierdzia i zaprosił i mnie, by iść właśnie tą drogą, którą szła Ona, ciągle oddając się Jego Woli i Jego prowadzeniu, bym bez względu na wszystko, razem z Maryją stojąc pod krzyżem wyśpiewywała nieustanne „Magnificat” i każdego dnia na nowo stawała przed Nim ze słowami: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według Słowa Twego”.
s. Elżbieta
Po drodze zaczyna wszystko się wyjaśniać
Umiłowani. Jeszcze nie podziękowałam za czas spędzony w Domu. Jak zawsze Słowo Pana prowadziło w tereny dla mnie nieznane. Najlepiej to się poddać i iść za Nim. Po drodze zaczyna wszystko się wyjaśniać. Podczas rekolekcji wszystkiego było pod dostatkiem, a nawet więcej. Po raz pierwszy spotkałam się z taką sytuacją 🙂
Patrycja
U Ciebie uczynię Paschę… (Mt 26,18)
Przeżywamy okres Wielkanocy. W Wielką Środę zatrzymało mnie Słowo z Ewangelii św. Mateusza: „…u ciebie uczynię Paschę” (Mt 26,18)*. To Słowo przypomniało mi rekolekcje, jakie przeżywałam na Karczówce w zeszłym roku. Było to pogłębienie „Zjednoczenie w Ojcu”. Przez całe rekolekcje byliśmy pod krzyżem Jezusa i słuchaliśmy Jego siedmiu ostatnich słów z krzyża. Każdego dnia wpatrywałam się w duży, ciemny, mosiężny krzyż stojący przed ołtarzem.
W ostatnim dniu słuchaliśmy Słowa z Ewangelii św. Jana: 19,30 „Dokonane jest”* . Na konferencji przed ostatnim contemplatio dowiedziałam się, że mamy skoncentrować się na kontemplacji martwego ciała Jezusa. Zbuntowałam się. Jak to, na wszystkich dotychczasowych rekolekcjach zawsze w ostatnim dniu słuchaliśmy Słowa o zmartwychwstaniu Jezusa, aby pełni wiary, nadziei i radości wrócić do codzienności. A teraz, po siedmiu dniach stania pod krzyżem mam jeszcze na koniec kontemplować martwe ciało Jezusa? Czułam w sobie opór i złość. Potem okazało się, że była to moja niezgoda na śmierć Jezusa i na moją własną śmierć. Realizm martwego ciała Jezusa był dla mnie naprawdę przerażający. Jednak pamiętając o tym, że Pan działa na rekolekcjach do ostatniego momentu, posłusznie poszłam do kaplicy. Zrezygnowałam z mojego działania i oczekiwałam, co zrobi Jezus. A ON … ZMARTWYCHWSTAŁ!!! Zobaczyłam GO żywego w postaci Eucharystycznej, kiedy podniosłam wzrok z ciężkiego, mosiężnego krzyża na monstrancję stojącą powyżej, na ołtarzu. Wszystko dokonane jest, Jego zmartwychwstanie jest wieczne! Jezus dokonał na moich oczach Paschy – przejścia ze śmierci do życia.
Pogłębienie tego doświadczenia dokonało się w Wielkanoc tego roku: „U ciebie czynię Paschę” – to Słowo z Wielkiej Środy stało się dla mnie obietnicą, którą żyłam przez całe Triduum. Tak, Pan Jezus nie tylko dokonuje Paschy na moich oczach, ale dokonuje jej we mnie, biorąc na siebie mój grzech uwalnia mnie i przeprowadza do Ojca, wprowadza w Jego relację z Ojcem!
W końcu taki był przecież tytuł pogłębienia, który przeżywałam w zeszłym roku na Karczówce…
Bożena
*”Grecko-Polski Nowy Testament. Wydanie interlinearne”, Oficyna Wydawnicza Vocatio