Rozpoczynający się miesiąc maj, tradycyjnie poświęcony Matce Bożej, skłania do głębszego spojrzenia na Jej obecność w historii zbawienia i w naszym życiu duchowym. W tym kontekście zatrzymujemy się nad sceną Nawiedzenia Matyi u Elżbiety i Zachariasza, ukazując ją jako moment przełomowy, w którym Maryja po Zwiastowaniu „powstaje” – greckie „anastasis” oznacza wejście w nowe życie, wpisane w Boży plan. Maryja, poruszona przyjęciem Słowa i wypowiedzeniem fiat, wyrusza w drogę motywowaną miłością i obecnością Słowa Wcielonego, choć jeszcze ukrytego w Jej łonie. Przemierza około 150 kilometrów z pośpiechem, który nie jest chaotyczny, lecz nacechowany duchową koncentracją i głębokim zaangażowaniem. Ten „dobry pośpiech” kontrastuje z „pośpiechem diabelskim”, pozbawionym celu i porządku.
Drogi Pana Jezusa w Ewangelii św. Łukasza są zawsze skierowane ku spotkaniu, nigdy nie są bezcelowe. Tak też pierwsza ziemska droga Wcielonego Słowa prowadzi do spotkania z Elżbietą. To spotkanie dwóch kobiet z różnych pokoleń jest wolne od porównań i zazdrości, naznaczone błogosławieństwem, radością i obecnością Ducha Świętego. Pozdrowienie Maryi powoduje, że Jan podskakuje w łonie Elżbiety, co wypełnia wcześniejszą zapowiedź, że będzie on napełniony Duchem Świętym już w łonie matki. Takie spotkania stają się przestrzenią działania Ducha i przykładem relacji pełnych duchowej treści.
Duch, który towarzyszy spotkaniom międzyludzkim, odsłania jakość naszych własnych relacji. Rodzi się pytanie: Czy panuje w nich Duch Święty, czy może duch nostalgii i zniechęcenia, które są przejawami niezdolności do życia tu i teraz. Słowo Maryi działa w Elżbiecie, która „zawołała krzykiem wielkim”, wyrażając silną emocjonalną reakcję na obecność Wcielonego Słowa. Określenie „błogosławiona” (eulogemene) zawiera w sobie rdzeń „logos” – słowo – i wskazuje na błogosławieństwo zstępujące od Boga, jak i to, które wznosi się z serca człowieka ku Bogu, („błogosławiony jest owoc Twego łona”), tworząc równowagę widoczną również w liturgii, zwłaszcza eucharystycznej.
Słowa Elżbiety ujawniają tożsamość Maryi: jest błogosławiona, Matką Pana, szczęśliwa i tą, która uwierzyła. Te cztery tytuły pokazują, co dzieje się z człowiekiem, który przyjmuje Boże Słowo – rodzi się nowa tożsamość i jakość życia. Wzorem Maryi przyjęcie Słowa przemienia wewnętrznie, czyni człowieka dziedzicem błogosławieństwa i „żywą księgą Słowa”. Proces ten wymaga wytrwałości, ale prowadzi do głębokiego wewnętrznego przekształcenia.
Scena Nawiedzenia ukazana jest jako model ludzkiej relacji zakorzenionej w Bogu, w której Słowo staje się obecne, aktywne i przemieniające.
W nadchodzących tygodniach maja na naszej stronie będą ukazywać się kolejne refleksje poświęcone Matce Bożej.
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana». (Łk 1,39-45; „Biblia Tysiąclecia. Wydanie IV”)
