Potem wędrował po miastach i wioskach, głosząc dobrą nowinę o królestwie Bożym, a było z Nim grono Dwunastu. Nadto kilka niewiast, uwolnionych przez Niego od złych duchów i od chorób: Maria zwana Magdaleną, z której wypędził siedem demonów, a także Joanna, żona Chuzy, zarządcy majątku Heroda, Zuzanna i wiele innych, które ich wspomagały ze swych majętności. Gdy zgromadził się wielki tłum i z miast przybywali do Niego, przemówił w przypowieści: «Wyszedł siewca siać ziarno. Przy wysiewie jedno spadło tuż przy drodze i zostało zdeptane, a ptaki je wydziobały. Drugie zaś padło na skałę i gdy zakiełkowało, uschło, gdyż nie miało wilgoci. Jeszcze inne wpadło między ciernie. Razem z nim zaś wyrosły ciernie, które je zagłuszyły. Wreszcie jakieś trafiło na urodzajną glebę, a gdy wyrosło, wydało plon stokrotny». Mówiąc to, wołał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!». Uczniowie pytali Go, co ma oznaczać ta przypowieść. On zaś odpowiedział: «Wam dane jest poznać tajemnice królestwa Bożego, innym zaś podaje się je w przypowieściach, aby patrząc nie widzieli, a słuchając nie zrozumieli. Oto wyjaśnienie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Ci na drodze wprawdzie słuchają, ale przychodzi diabeł i wydziera słowo z ich serca, aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni. Słowo pada zaś na skałę u tych, którzy usłyszawszy, z radością je przyjmują. Brak im jednak korzeni. Wierzą więc jakiś czas i w porze doświadczenia odstępują. To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy usłyszeli, lecz idąc dalej drogą pełną trosk, bogactw i rozkoszy życia, bywają zagłuszeni i nie dojrzewają. To zaś, które padło na dobrą glebę, przedstawia tych, którzy usłyszawszy słowo szczerym i dobrym sercem, zachowują je i trwając przy nim, wydają owoc. (Łk 8,1-15 w tłumaczeniu w Biblii Lubelskiej)
Łukaszowi jednak bardziej zależy na poznaniu przyczyn niepowodzenia przyjęcia słowa Bożego przez słuchaczy. Słowo Boże jest jedno, niezawodne i skuteczne, jeśli zaistnieje tylko dobra wola jego przyjęcia. W Łukaszowej wersji wyjaśnienia przypowieści główną rolę w dramacie dziejów kerygmatu (tak w Mk) odgrywa nie tyle „siewca”, ile słowo, jakkolwiek więcej jest sytuacji negatywnych w przyjęciu słowa, a właściwie tylko jedna pozytywna. Wyjaśnienie przypowieści powinno nastroić do optymizmu, gdyż przy dobrej woli (w. 15) można przezwyciężyć wszelkie zakłócenia niepozwalające na przyjęcie słowa Bożego. W przypowieści słuchacze są odbiorcami ziarna, czyli „glebą”, choć ich właściwości osobowe zostały dostatecznie wyeksponowane. (Komentarz o. prof. dra hab. Hugolina Langkammera OFM opublikowany w Biblii Lubelskiej)
Słowo Boże szuka serca dobrego i szlachetnego ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ en kardia kale kai agate. Ono jest płodne, daje życie i owocuje, ale nie bez naszego zaangażowania, a szczególnie wytrwałości. Pierwszą inspiracją, natchnieniem do modlitwy może być pytanie, które stawiają Jezusowi, na osobności, Jego uczniowie. Tak wiele naszych pytań nie trafia do odpowiedniego adresata. Druga inspiracja to rozmowa z Panem o różnych glebach mojego serca.
Jesteśmy w 1/3 Ewangelii Św. Łukasza. Kontemplatyk słucha i patrzy, i jest osadzony w rzeczywistości. Ten, kto ma, temu będzie dodane. Czytając lectio continua Słowo daje kolejne potwierdzenia, że ma moc. Jezus za chwilę wezwie dziewczynkę i mocą słowa obudzi ją ze snu śmierci.
