Po zakończeniu tych nauk, wygłoszonych do słuchającego ludu, udał się do Kafarnaum. Sługa zaś pewnego setnika, bardzo przez niego ceniony, śmiertelnie zachorował. Usłyszawszy o Jezusie, [setnik] posłał do Niego starszyznę żydowską z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił sługę. Gdy przybyli do Jezusa, prosili Go usilnie, dodając: «Godzien jest, abyś mu to uczynił. Kocha bowiem nasz lud i nawet zbudował nam synagogę». Jezus poszedł więc z nimi. Gdy był już blisko domu setnika, ten wysłał przyjaciół, żeby Mu oznajmili: «Panie, nie trudź się, albowiem nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. Nie uznałem się też za godnego, aby osobiście przyjść do Ciebie. Ale powiedz tylko słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. Chociaż bowiem i ja jestem człowiekiem podległym władzy, mam pod sobą żołnierzy. Gdy rozkazuję temu: „Idź” – to idzie, lub innemu: „Przyjdź” – i przychodzi, a słudze memu: „Zrób to” – i robi». Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i zwróciwszy się do towarzyszącego Mu tłumu, rzekł: «Powiadam wam, tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu». Wysłańcy zaś, wróciwszy do domu, zastali sługę uzdrowionego. Potem [Jezus] udał się do miasta zwanego Nain, a towarzyszyli Mu Jego uczniowie i mnóstwo ludu. Kiedy zbliżał się do bramy miasta, właśnie wynoszono zmarłego, jedynego syna matki, która była wdową. Było z nią też wielu ludzi z tego miasta. Gdy ją Pan zobaczył, ulitował się nad nią i pocieszał ją: «Nie płacz!». I zbliżył się, aby dotknąć mar, a niosący je przystanęli. Wtedy rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię: Wstań!». A zmarły podniósł się i zaczął mówić. [Jezus] zaś oddał go matce. Wtedy wszystkich ogarnął lęk i wielbili Boga, mówiąc: «Prorok wielki powstał wśród nas i Bóg nawiedził swój lud». I rozeszła się o Nim ta wieść po całej Judei i po całej okolicy. (Łk 7,1-17 w tłumaczeniu w Biblii Lubelskiej)
Izrael był przygotowany na przyjście Mesjasza przez całą swoją długą historię, radosną i bolesną. Okazuje się jednak, że nie gwarantuje to jeszcze autentycznej wiary. Wszystko to jest potrzebne, ale najważniejsze jest otwarcie się na łaskę wiary, pokorne przyjście do Jezusa i całkowite zaufanie. Przykład setnika, jego słowa pokory o własnej niegodności towarzyszą nam każdorazowo, kiedy przystępujemy do Jezusa i prosimy Go, aby utajony w chlebie i winie przyszedł do naszych serc, by je uzdrowić i ocalić od śmierci grzechu. Z wiarą i nadzieją zbliżamy się do „wielkiej tajemnicy wiary”. (Komentarz o. prof. dra hab. Hugolina Langkammera OFM opublikowany w Biblii Lubelskiej)
Tym razem to Jezus jest zdumiony słowami setnika. Zwykle ludzie dziwili się z powodu mocy i władzy słowa Pana Jezusa. Starszyzna żydowska mówi, że setnik „jest godzien”, a sam wyznaje: „nie jestem godzien”.
Wielki Prorok powstał między nami. Przed chwilą na słowo Jezusa powstaje młodzieniec. Ludzie ogłaszają „Magnifikat”: Bóg nawiedził łaskawie swój lud. Słowo, jak herold, poprzedza Jezusa w całej Judei i całej okolicy..
