Kiedy przebywał On w pewnym mieście, pojawił się człowiek cały pokryty trądem. Gdy ujrzał Jezusa, upadł na twarz i błagał Go: «Panie, jeśli zechcesz, możesz mnie oczyścić». A On wyciągnął rękę i dotknął go, mówiąc: «Chcę, bądź oczyszczony». I natychmiast trąd z niego ustąpił. Sam zaś przykazał mu, aby nie rozgłaszał tego. Dodał jednak: «Idź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę świadczącą o twoim oczyszczeniu, jak polecił Mojżesz». Wieść o Nim jednak jeszcze bardziej się rozeszła i przychodziły wielkie tłumy, aby Go słuchać i doznać uzdrowienia ze swych chorób. On zaś usuwał się na pustkowia, aby się modlić. Gdy pewnego dnia nauczał, byli przy tym obecni faryzeusze i uczeni w Piśmie, którzy zeszli się z całej Galilei, a nawet z Jerozolimy. Była w Nim uzdrawiająca moc Pańska. Naraz jacyś mężczyźni przynieśli na łożu człowieka, który był sparaliżowany. Chciano go wnieść, aby go położyć przed Nim. Nie dali jednak rady go wnieść z powodu tłoku. Wtedy weszli na taras i przez powałę spuścili go na łóżku na środek, tuż przed Jezusa. On, widząc ich wiarę, rzekł: «Człowiecze, odpuszczone ci są grzechy twoje». Uczeni w Piśmie zaś i faryzeusze zaczęli się zastanawiać, powiadając: «Kimże jest ten, który tak bluźni? Któż może odpuszczać grzechy, jeśli nie sam Bóg?». Jezus zaś przejrzał ich myśli i przemówił do nich: «Cóż to rozważacie w sercach swoich?». Co jest łatwiej powiedzieć: „Odpuszczone są ci grzechy twoje”, czy też: „Wstań i chodź?”. Abyście jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów», zwrócił się do paralityka: «Mówię ci: „Wstań, zabierz swoje łoże i idź do domu”». On zaś natychmiast podniósł się na ich oczach, wziął swoje łoże i poszedł do domu, wysławiając Boga. Wtedy wszystkich ogarnęło zdumienie i wielbili Boga, mówiąc pełni lęku: «Niezwykłe rzeczy oglądaliśmy dzisiaj». (Łk 5,12-26 w tłumaczeniu w Biblii Lubelskiej)
Łukasz łączy dziękczynne modły uzdrowionego z hymnem pochwalnym świadków, kończąc w ten sposób narrację o uzdrowieniu paralityka. W tym końcowym zdaniu dochodzi do głosu Łukaszowe „dzisiaj” (por. 2,11; 4,21). Jest ono związane z paradoksalnym stwierdzeniem świadków cudu. Widzieli paradoksa – rzeczy nadzwyczajne. Skoro Łukasz w tej narracji wyeksponował „odpuszczenie grzechów”, uważa to właśnie za jeden z największych cudów Bożego miłosierdzia, w którym autonomicznie pośredniczy „Syn Człowieczy”, mający od Boga dane mu pełnomocnictwo do uzdrawiania duszy i ciała. Łukasz zapewne myśli także o odpuszczeniu grzechów doznanym przez gminę kościelną, do której skierował „pierwsze swoje słowo”, czyli Ewangelię. Wspólnota wczuwa się w to, co się wtedy działo i wciąż dokonuje. Nie bez powodu więc Łukasz, w odróżnieniu od Marka, formułuje w perfektum: apheontai. Odpuszczenie grzechów wciąż zatem trwa i trwają także skutki pojednania nas z Bogiem przez „Syna Człowieczego”.
Chociaż jedynie Jezus uzdrawia i tylko Jezus odpuszcza nam grzechy, to jednak potrzebni są też „ludzie wiary”. Oni to przynieśli paralityka do Jezusa, a Jezus obdarzył ich pochwałą i podziwiał ich wiarę. (Komentarz o. prof. dra hab. Hugolina Langkammera OFM opublikowany w Biblii Lubelskiej)
Jezus uzdrawia poprzez dotyk i słowo. Trędowaty oczyszczony ma nic nie mówić, ale się pokazać kapłanowi. Słowo się coraz bardziej rozchodzi, a ludzie się schodzą do Słowa – do Syna Bożego. Piękna gra słów greckich: διέρχομαι dierchomai – συνέρχομαι synerchomai. Porządek jest ważny: najpierw słuchanie, potem uzdrowienie. Sens ma modlitwa wstawiennicza, bo można kogoś zanieść do Jezusa. On już wie, co ma czynić, mając przed sobą sparaliżowanego. Najpierw mocą Słowa uwalnia go od pęt grzechu, potem podnosi i odsyła do domu. Niekiedy ktoś nas niesie, a czasem my niesiemy do Miłosiernego.
Dziś w kontemplację wprowadza ikona Jezusa i paralityka leżącego w bezsilności. Miser et Misericordia – Biedak i Miłosierdzie. Podobnie jak kobieta i Jezus na placu świątynnym. Paralityk przyniesiony, kobieta przywleczona. Oboje ocaleni. Komu mało się odpuszcza, ten mało miłuje.
