Pewnego razu, gdy stał nad jeziorem Genezaret, a tłum garnął się do Niego, aby słuchać słowa Bożego, ujrzał na brzegu dwie łodzie. Rybacy, którzy z nich wyszli, płukali sieci. Wszedłszy do łodzi należącej do Szymona, prosił go, aby nieco odbił od brzegu. Sam zaś usiadł i z łodzi nauczał zgromadzony tłum. Gdy skończył mówić, powiedział do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów». Na to rzekł Szymon: «Mistrzu, całą noc ciężko pracowaliśmy i nic nie złowiliśmy, ale na Twoje słowo zarzucę sieci». A gdy tak postąpili, złowili tyle ryb, że sieci zaczęły się rwać. Przywołali więc rybaków z drugiej łodzi, aby im przyszli z pomocą. Ci natychmiast przypłynęli i napełniono obydwie łodzie, tak że się zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr upadł do kolan Jezusa i wyznał: «Odejdź ode mnie, Panie, gdyż jestem grzesznikiem». Zdumienie bowiem ogarnęło jego i wszystkich, którzy z nim byli, z powodu tak obfitego połowu ryb, a także Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, wspólników Szymona. Wtedy to Jezus powiedział Szymonowi: «Nie lękaj się, odtąd ludzi łowić będziesz». Wyciągnąwszy łodzie na brzeg, zostawili wszystko i poszli za Nim. (Łk 5,1-11 w tłumaczeniu w Biblii Lubelskiej)
Przez krótką wzmiankę o tym, że tłum znów otaczał Jezusa, Łukasz, otwierając nowy odcinek Jego działalności, równocześnie łączy go ze skuteczną ewangelizacją w Kafarnaum (4,31-44). Na uwagę zasługuje podkreślenie chęci i gotowości ludzi do „słuchania słowa Bożego”. Nie są oni więc żądni cudów. Nadto tłum cisnący się do Jezusa właśnie z Jego ust chce słyszeć „słowo Boże”. Łukasz dotychczas mówił o „słowie Jezusa”. Po raz pierwszy używa tutaj zwrotu „słowo Boże”, wczuwając się już we wczesnochrześcijańską i apostolską katechezę oraz w przekonanie i wiarę pierwotnego Kościoła, że w kerygmacie Jezusa Jego Ewangelia to po prostu słowo Boże. Tak też Łukasz w Dziejach określił katechezę apostolską. Wprawdzie Łukasz zna przekaz Mk 3,9 o scenie na brzegu jeziora, a także motyw nauczania Jezusa Mk 4,1, pisze jednak własny i nieco odmienny scenariusz. Nie mówi np. za Markiem o morzu (thalassa) Galilejskim, lecz o jeziorze (lime). (Komentarz o. prof. dra hab. Hugolina Langkammera OFM opublikowany w Biblii Lubelskiej)
Św. Łukasz za każdym razem wzmacnia przekaz o naturze Słowa Bożego. Ono pociąga tłum, sprawia cudowny połów, powołuje Szymona. Tym razem Pan Jezus idzie do miejsca pracy przyszłych apostołów. Wczoraj był w domu. Tu i tam życie niesie trudności i cierpienie. Choroba, fiasko wysiłków. Lecz Pan mówi: Nie bój się… Kolejna odsłona mocy Słowa Bożego to uwolnienie od lęku przy jednoczesnym pokazaniu drogi. Nie bój się! Od teraz ludzi będziesz łowił. Szymon wyznaje: Mistrzu… Grecki termin to ἐπιστάτης [epistatēs]. To ktoś, kto stoi ponad. Od teraz to Jezus i Jego słowo panuje nad wszystkim. Ta scena uczy posłuszeństwa, ale i zaufania, wypuszczenia z rąk pałeczki dyrygenta, zwalnia z kontroli przebiegu wydarzeń. Jest ktoś, kto panuje nad wszystkim — to jest właśnie Mistrz – Jezus.
