Następnie zeszedł do Kafarnaum, miasta w Galilei. Przebywał tam, nauczając w szabaty. Zdumiewali się Jego nauką, przemawiał bowiem pełen mocy. W synagodze był pewien człowiek, mający ducha demona nieczystego, który głośno wykrzykiwał: «Zostaw! Co ci do nas, Jezusie Nazareński? Przyszedłeś po to, by nas zgubić? Wiem, kto Ty jesteś: Święty Boży». A Jezus zgromił go, rozkazując: «Zamilknij i wyjdź z niego!». Wówczas demon rzucił go na środek, ale wyszedł z niego, nie czyniąc mu żadnej krzywdy. Wszystkich zaś ogarnęło zdumienie i mówili między sobą: «Cóż to za nauka, że z władzą i mocą rozkazuje nieczystym duchom, a one wychodzą?». A wieść o Nim rozeszła się po wszystkich osiedlach okolicy.
Gdy potem wyszedł z synagogi, udał się do domu Szymona. Teściowa jego miała wysoką gorączkę i wstawiano się za nią u Niego. A On stanął nad nią, rozkazał gorączce i opuściła kobietę. Ta wstała też od razu i usługiwała im. Słońce już zachodziło, a wszyscy wciąż przyprowadzali swoich chorych do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał. Podobnie złe duchy opuszczały wielu, krzycząc: «Ty jesteś Synem Bożym!». On jednak zakazał im tak mówić, wiedziały bowiem, że jest Mesjaszem. Gdy nastał dzień, wyruszył stamtąd i udał się na pustkowie. Tłumy jednak poszukiwały Go, tak że dotarły do Niego. Zatrzymywały Go, aby od nich nie odchodził. On jednak rzekł do nich: «Muszę także w innych miastach głosić dobrą nowinę o królestwie Bożym, gdyż po to zostałem posłany». I głosił słowo w synagogach Judei. (Łk 4,31-44 w tłumaczeniu w Biblii Lubelskiej)
Świadkowie wydarzenia wyczuli, że spotkali się z Bożą mocą. Są pełni podziwu, ale także przerażeni. Nie ukrywają swojego zdziwienia i dyskutują nad tym, co się stało. Przecież Jezus tylko mocą swojego słowa uzdrowił opętanego człowieka. Łukasz już widzi w ich zdziwieniu chrystologiczne wyznanie władzy i mocy Bożej Jezusa. Świadkowie cudu stają się także w pewnym sensie misjonarzami. Łukasz ogranicza wieść o Jezusie do najbliższych okolic, podczas gdy Marek mówi o całej Galilei. Skoro w. 37 stoi w ścisłym związku z poprzednim, to rozgłos dotyczył dwu spraw: mocy słowa i władzy Jezusa nad nieczystymi duchami. Jezus skupia w sobie jedno i drugie.
Cały tekst przedstawia nam cztery podmioty osobowe, ale tylko trzy są czynne. Na pierwszym miejscu jest Jezus, który działa zbawczo, gdyż wypędza z chorego człowieka zło, demona. Ten niechęt- nie opuszcza swoją ofiarę. Jest to przestroga dla każdego z nas. Im bardziej wpadnie się w sidła szatańskie, tym trudniej się z nich wyzwolić. Widać, że trzeba, aby sam Jezus nam w tym pomógł. Akcja szatana przedstawiona została jako rozpaczliwa. Trzeci podmiot działający to świadkowie uzdrowienia. I my powinniśmy na każdym kroku rozgłaszać nieskończoną dobroć i miłosierdzie Boże, choć nie doznajemy go może w taki namacalny sposób, jak ludzie, których Jezus sprowadził ze złej drogi na drogę wiary. (Komentarz o. prof. dra hab. Hugolina Langkammera OFM opublikowany w Biblii Lubelskiej)
Moc Słowa objawia się w uciszeniu demona i wyrzucenie go nie tylko z człowieka, ale i z obszaru jego wpływów. Jezus mocą i władzą swojego słowa przywraca pokój we wspólnocie synagogi w Kafarnaum, wyrzucając demona. Potem, mocą słowa, przywraca zdrowie teściowej w domu Szymona. Szczególnym określeniem wskazującym na dynamikę Słowa Bożego jest słowo ἦχος [ēchos]. Warto zauważyć, że w chwili zesłania Ducha Świętego dał się słyszeć szum (ἦχος) napełniający cały dom. W ostatnim wersecie Łukasz nas zaskakuje, gdyż akcja nagle przenosi się do Judei. I ona nie jest pozbawiona władzy i mocy (ἐξουσία καὶ δύναμις exusia kai dynamis) Słowa Bożego.
Jezus schodzi do Kafarnaum, potem wchodzi do domu Szymona, wychodzi na miejsce pustynne. Ikony do kontemplacji ponownie wyłaniają się z wersetów 4 rozdziału. Najbardziej wymowne są dwie: Jezus w progu domu Szymona oraz Jezus na miejscu pustynnym, zanurzony w obecności Ojca. Pragnie zabrać nas ze sobą.
