Jezus zaś powrócił w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. Tymczasem Jezus nauczał w ich synagogach, chwalony przez wszystkich. A gdy przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychowywał, swoim zwyczajem udał się w szabat do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu księgę proroka Izajasza. On ją otworzył i natrafił na miejsce, gdzie było napisane: Duch Pański nade Mną, albowiem Mnie namaścił i posłał, abym głosił dobrą nowinę ubogim, więźniom zwiastował wolność, niewidomym przejrzenie, a uciśnionym przyniósł wolność, aby głosić rok łaski Pana. Zwinąwszy księgę, oddał ją słudze i usiadł, a oczy wszystkich w synagodze były w Niego wpatrzone. Wtedy przemówił do nich: «Dziś spełniło się Pismo, któreście słyszeli». Wszyscy zaś Mu przyświadczali, dziwiąc się słowom łaski, które wypowiadał, i pytali: «Czy to nie jest syn Józefa?». Wtedy im powiedział: «Zapewne przypomnicie mi owo przysłowie: Lekarzu, uzdrów samego siebie. Dokonaj więc również i tu, w ojczyźnie swojej, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum». Na to rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest uznawany w swojej ojczyźnie. Naprawdę mówię wam: Wiele było wdów w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo było zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak iż wielki głód zapanował w całym kraju. Do żadnej zaś z nich nie został posłany Eliasz, tylko do jednej niewiasty, do wdowy w Sarepcie pod Sydonem. Również wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Naaman Syryjczyk». Na te słowa wszyscy w synagodze się rozgniewali. Zerwawszy się, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili na stok góry, na której zbudowane było miasto, aby Go strącić w dół. On jednak przeszedł między nimi i oddalił się. (Łk 4,14-30 w tłumaczeniu z Biblii Lubelskiej)
Okres męki Jezusa jeszcze się nie rozpoczął. Dlatego kroczy On śmiało poprzez tłum i odchodzi. Do Nazaretu Jezus już nie wrócił. Jego rodacy nie będą więc świadkami zbawczych wydarzeń, ale obcy. Ten sam czasownik poreuomai – „udać się w drogę, wymaszerować” – spotykamy także na początku 2. części Łukaszowej Ewangelii (9,51-19,27), kiedy to Jezus postanowił wyruszyć do Jerozolimy. Już tutaj Łukasz sygnalizuje, jaka jest Jezusowa droga, którą idzie, spełniając wolę Ojca.
Łatwo zauważyć, że Łukasz nie po raz pierwszy wyraża kerygmat zbawczy w kontrastach: wątpiący Zachariasz – wierząca Maryja; przepych Imperium Romanum – narodziny króla nad królami w stajni; zwycięstwo Jezusa nad wszelkim złem – kusiciel diabeł; Zbawiciel ogłaszający rok łaski i miłosierdzia Bożego – odrzucenie Go przez własnych rodaków.
Przyczyną tego wszystkiego jest egoizm, niepozwalający spojrzeć na istotę rzeczywistości zbawczej, tj. miłości wszystkich, a szczególnie potrzebujących pomocy. Tego zrozumienia nie mieli, niestety, mieszkańcy Nazaretu. (Komentarz o. prof. dra hab. Hugolina Langkammera OFM opublikowany w Biblii Lubelskiej)
Od pierwszych dni rozchodzi się wieść o Jezusie. Łukasz użył tu rzeczownika φήμη [fēmē]. W synagodze w Nazarecie słowa proroka Izajasza znajdują wypełnienie. Sam Mesjasz czyta o sobie. Czyta też zwój mojego życia. Słowo jest pełne wdzięku i łaski. Jezus „celebruje liturgię” Słowa. Jego gesty, postawa, wskazuje na centralny moment tego wydarzenia: słowa Pisma się wypełniają. Mimo że mieszkańcy Nazaretu słuchają i są zdumieni słowami, które płyną z ust Jezusa, to jednak w sercu nie przyjmują prawdy, która odsłania ich niewiarę.
Dzisiaj możemy kontemplować cztery ikony Pana Jezusa. Pierwsza — Jezus w mocy Ducha Świętego, druga — Jezus Nauczyciel, trzecia — Jezus czytający zwój Izajasza, czwarta — Jezus przechodzący przez środek przemocy.
